Weekend - te vroeg naar mijn idee

Fieuw. Ik zit op de sofa (again), met een vijfjarige Italiaanse bengel die in mijn oor zit te schreeuwen. Het is hier een drukte van jewelste. Zé, de verantwoordelijke overdag, switcht van Engels naar Portugees (als hij het tegen de Braziliaanse poetsvrouw heeft) en terug naar Penglish; hilarisch. Ik heb ook wel een beetje te doen met de man. Gisteren kwam de politie op bezoek (routineonderzoek, om te zien of alle papieren in orde waren) en vorige week had hij de ASAE over de vloer, de organisatie die zich bezig houdt met hygiëne.
Voor mij staat ondertussen een driejarig Italiaans jochie; met zijn linkerhands sorteert hij de damblokken, met zijn rechtervinger zit hij in zijn oor te peuteren. Indrukwekkend. Would make a nice drummer :)
Ik ben al thuis - had ik niet verwacht. Ik wist dat de oorspronkelijke les van deze middag verzet werd naar volgende week, maar dan veronderstelde ik ook dat die les van volgende week, op vandaag ging staan. Niet dus. De les van volgende vrijdag staat op donderdag (iemand nog mee?) met als resultaat dat we al om twaalf uur naar huis mochten.
Beetje zonde, want ik had zin in nog een dagje hard werken (ik heb nog maar net vrijaf gehad).
Twee in de cabine en twee teksten waarvan ik notities gemaakt heb - die twee laatste had ik trouwens al gedaan in de cabine, afgelopen woensdag. Nu snap ik waarom bepaalde leerlingen soms wel of soms niet in de les zitten. Ik volg gewoon ALLE lessen en dus krijg ik dus overlappingen voorgeschoteld.
Afgelopen nacht was een van de slechtste tot nu toe, qua slaap dan. De Denen maken een hels kabaal, niet alleen als ze wakker zijn maar ook als ze slapen. Eerst werd er nog wat nagepraat, daarna werd een bos omgezaagd. Ongelooflijk wat die kerels presteren - en dat in een kamer NAAST die van mij. IN die van mij ging het er niet veel beter aan toe: de Spaanse die boven mij lag, heeft volgens mij een certificaat in snurken-en-rochelen-in-een. Niet zo elegant voor een meisje, but then again, ik ben ook niet zo zeker dat het een meisje is. Ahum.
Deze morgen tien gestresste jiu-jitsu Denen op mijn bord. Letterlijk. Ze zagen me aan voor de verantwoordelijke van de hostel (of zoiets) en vroegen of ze een pistolet mochten meenenemen voor onderweg, aangezien ze blijkbaar hopeloos te laat waren voor hun jiu-jitsuwedstrijd. Euh, ja doe maar. Toen ik mijn lunch maakte, kwam een van de Denen kijken of hij een slablad kon pikken. Ik dacht het niet, vriend. Straks eens natellen hoeveel er nog in de zak zitten - dekselse Denen!
Na school geshopt voor verjaardagen en persoonlijk profijt en een halfuur in de zon gezeten. Ik geloof dat ik het beste moment van de dag heb gehad; de lucht is weer overtrokken.
Vanavond ga ik iets drinken met mijn klasgenoten - wel fijn dat ze me erbij betrekken. Dat mis ik wel in onze groep; optrekken als groep en samenwerken als groep. We zitten wel minder vaak samen per taal, dus dat verklaart wel een en ander. Hier zitten native Duitsers, Engelsen en Poolse leerkrachten, die allemaal Portugees verstaan. Bij ons is het een Belg, die verschillende talen spreekt. De prof bij ons moet zich dus op iedereen concentreren voor het Nederlands, terwijl in Portugal er per student een leerkracht is - well done.
Morgen naar Belem, nog wat foto's maken en pasteís de Belem eten.
Agora: trabalhar!
Kus

Dagje vrijaf

Een dagje vrijaf - overmacht (geen cabines vrij - ik kan er dus niets aan doen)
Niet zoveel gedaan, dus niet zoveel te melden.
Goed geslapen, goed ontbeten en wat gewerkt voor school. Vooral naar mezelf geluisterd en de fouten op een rijtje gezet. Woordenschat en slecht Nederlands zijn zowat de grootste fouten, wat neerkomt op alles wat bij een tolk kan mislopen: als ik de woorden niet snap en wat ik snap omzet in belabberd Nederlands, zijn we nog ver van huis.
Mijn fouten zo op papier zien staan, doet wel iets. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt - het lastige is wel dat het altijd dezelfde fouten zijn, helaas.
Bon, we blijven leren - tik tok tik tok - tegen de klok in.
Het weer was redelijk bizar vandaag: tien minuten regen, een hele opklaring, opnieuw betrokken en hup, weer tien minuten regen. Malchance voor zij die net in die tien minuten buiten willen gaan. (Ik ben gelukkig gespaard gebleven - of wat een paraplu allemaal niet kan betekenen voor een mens).
In de namiddag een koffie gedronken met een vriend van tijdens mijn Erasmus - heel fijn om elkaar na twee jaar terug te zien en bij te praten. Mijn Frans moest wel weer even opgeborsteld worden (ja, de conversatie verliep in het Frans; hoewel hij de dubbele nationaliteit heeft - Frans/Angolaans - gaat het hem beter af in het Frans. Mij niet gelaten. Zo hoor ik deftig Frans en geen half Portugees).
Boodschappen gedaan (net genoeg om het weekend te halen) en nu terug om verder te werken. Morgen opnieuw de hele dag les; eruit om halfacht, hoera!
Tot morgen.
M

Today was a good day

Echt.
Deze morgen verbazend vlot opgestaan, ondanks een onrustige nacht. Ik moest het deze morgen ook op de tast doen, omdat mijn room mate het waarschijnlijk niet zo zou appreciëren als om halfacht het licht aanging en de haardroger werd ingezet. Alles al klaargelegd en zonder al te veel kleerscheuren me klaargemaakt.
Deze morgen drie uur simultaan gedaan, in het Frans. Het thema van deze week is Werkgelegenheid en dat is goed voor mijn woordenschat op dat gebied. De teksten die gegeven worden hebben heel vaak dezelfde begrippen en zo bouw je een betere woordenlijst op, vind ik persoonlijk.
In de namiddag in het Engels. Garry, de verantwoordelijke van de EMCI in Portugal geeft ook les, maar vaak doe ik in die les niet zo veel (of mag ik niet zoveel doen). Versta me niet verkeerd: ik doe wel degelijk iets, maar de voorrang wordt gegeven aan de andere studenten; zeker als het simultaan is, aangezien er maar drie cabines zijn. Dan doe ik de simultaan op mijn eentje in de klas, maar dan op fluistertoon. Uit de context zie ik eruit als een of andere halfgare die in haarzelf zit te mompelen, maar in de context heeft het wel degelijk nut.
Ik ben meteen ook de jongste van de hoop, wat wel vaker gebeurt. Alleen zijn de medestudenten wel een pak ouder (hoewel ze er helemaal niet zo uitzien!). De jongens zijn allebei 32, de Poolse is er 29, Marta 27, Klara waarschijnlijk 24 and then me :)
Maakt niet zoveel uit.
Tiago heeft er wel een ander parcours opzitten: eerst gestudeerd voor dierenarts, daarna gewerkt in Frankrijk en gemerkt dat het hem niet zo lag, heel dat dierengedoe. Dan maar overgeschakeld op talen. 't Is maar dat je het zelf wilt. Hij heeft er wel een Frans lief aan overgehouden. De dochter van vorige baas dan nog. Mooi.
Hostel is bijna een full house. Vandaag een groep Denen en morgen een groep Italianen. Terwijl ik in de sofa zit, komt er een dove jongen binnen, die vraagt of hij kan blijven slapen. De huisbaas heeft er zijn handen vol mee...
Morgen een dagje vrijaf - cabines zijn bezet en zonder cabine is een tolk niet veel, maar ik heb werkjes te doen. No time lost there - en dan zijn we al vrijdag...
Tijd gaat toch altijd snel!
M

From zero to sixty

Met mezelf in mijn oren, schrijf ik de blog van deze dag.

Ik luister naar de opnames die ik gemaakt heb van het groepswerk: wat is me dat allemaal. Zinnen die niet af zijn, die hoegenaamd op niets slaan en die ook niets te maken hebben wat er vooraan wordt gezegd. Jezusallemina. Waar ik gisteren nog dacht: "Ok, dit kan ik aan, no sweat." is er vandaag toch duidelijk een tandje bijgestoken. Van collectieve arbeidsovereenkomsten over het Europees Hof van Justitie naar vrij handelsverkeer en werknemers in het buitenland (alles klinkt in alle talen trouwens behoorlijk indrukwekkend - behalve in het Nederlands). Iedereen krijgt de moeilijke woorden in zijn taal mee (Duits, Pools of Portugees); ik moet me behelpen met parate kennis en achteraf opzoeken op de computer.
De les werd opgedeeld in twee delen: eerste deel consecutief naar het Engels of Portugees, het tweede deel was simultaan, naar het Portugees vanuit het Spaans. Dat laatste heb ik vanuit relais getolkt, maar omdat we halverwege binnenkwamen, was het onderwerp me niet zozeer duidelijk.
Na de les een groepswerk tot zeven uur gehad. Elk had een tekst voorbereid (consec of sim) en bracht die in zijn of haar taal naar keuze (Engels, Spaans, Portugees of Frans).
Laatste teksten ware echte killers. Portugezen spreken verdorie snel. Een goede oefening maar soms wat ontmoedigend.
Grappig detail wel. Ik sprak even met de Oostenrijkse en ze vroeg wanneer ik mijn erasmus gedaan had.
Antwoord: 2008-2009. Oh, ik ook. Kijk eens aan. Volgende vraag: deze faculteit? Ik: jups. Zij: Oh, ik ook. Kijk eens aan. En toen vroeg ik waar ze gewoond had tijdens haar erasmus en toen zei ze: Weet je de Assembleia República zijn? Ja, bij de Praça de Flores (ik). Ja, zei ze, verbaasd. Lekker dicht, zei ik, want ik woonde in de straat met de naam Rua do Professor Branco Rodrigues. En toen werden haar ogen zo groot als schoteltjes: OOOH, IK OOK. KIJK EENS AAN.
Kleine wereld toch? Ik ben ze toen nooit tegengekomen (maar onbekende mensen, daar let je zoiezo minder op tenzij onuitstaanbaar knap of onuitstaanbaar lelijk).
Morgen dagje Frans - of toch een voormiddagje. Ik ben benieuwd! Donderdag een uitzonderlijke dag vrijaf maar dat kan ik goed gebruiken om mijn woordenschat bij te werken en misschien dat streepje sporten van afgelopen zondag in de praktijk om te zetten.
De zon was vandaag van de partij, hoera! Even mijn batterijen opgeladen toen ik op weg was naar school. Het blijft wel koud.
Vandaag slaap ik niet meer alleen, er ligt ook nog een Duits meisje met de toepasselijke naam: Marie.
Ha!
Até amanhã, queridos!
M

KIS KIS - Keep it short, keep it simple

Eerste dagje school zit erop - whoop whoop!
Met een klein hartje naar school vertrokken want ik had werkelijk GEEN idee van wat me te wachten stond.
Ik heb een kleine twintig minuten moeten zoeken naar de verantwoordelijke in kwestie van de EMCI in Portugal en toen ik hem gevonden had, bleek hij al een paar keer voor mijn neus te zijn gepasseerd in de gang. Typisch!
Thanks a lot for not saying anything, droge Britse peer.
Om elf uur een inleidende vergadering - vooral een reflectie van het voorbije semester dus voor mij weinig interessants. Ik heb de andere zes studenten wat bekeken: drie Portugezen, een Braziliaan, een Oostenrijkse en een Poolse.
Iedereen vertaalt naar zijn moedertaal, ik dus ook (gelukkig maar). Vandaag was het Engels, woensdag in het Frans. De Duitse prof beoordeelt mijn prestaties in het Nederlands - voor zover hij er iets van snapt. Hij geeft wel tips mee en soms geeft hij nog terechte opmerkingen. Ik neem mezelf ook op en luister dan naar het resultaat. Niet zo bijsterend vandaag - maar het is nog maar mijn eerste lesje sinds de vakantie (buiten een les Frans ergens vorige week na).
Ik ben heel blij dat het niveauverschil tussen België en Portugal niet supergroot is; niet qua beoordeling, noch qua tekstniveau.
Morgen pas les om twee uur maar 's avonds wel een groepswerk dat best kan uitlopen. Dan bereiden we allemaal een tekst voor (consec en simultaan); ik eentje in het Engels, de Portugezen eentje in het Portugees voor mij. Hoera, win-win situatie.
Donderdag geen les omdat de zaal bezet is (het enige lokaal met cabines en dat heeft soms lastige gevolgen) maar blijkbaar is dat een uitzondering. Ik zag op het schema voor volgende week dat het dan de hele week door les is.
Vandaag ook een paar nieuwe woorden geleerd, altijd interessant. Daar doen we het ook voor.
Ik let wel meer op om de salami-techniek toe te passen (korte zinnen, niet te moeilijk - hence de titel van dit stukje) en ook de Speech Repository (databank met speeches van EU-tolken die je kan gebruiken als oefening) en de bladvertalingen werpen hun vruchten af.
Vrijdag doen ze hier voor het eerst een vertaling van het blad (tradução à vista) dus op dat vlak heb ik een streepje voor.
Enige minpunt van deze dag: binnen in de lokalen is het even koud als buiten. Al de Portugezen die ik al gehoord heb ik de wandelgangen vandaag, hadden het over het koude weer. C'est la vie.
Maar niet voor de Portugezen blijkbaar.
Tot morgen, beebies!
M

Echt niets veranderd...

Wat ik nog wou zeggen: mijn titel van het vorige stukje komt niet terug IN het stukje, dus leg ik het even uit.
Op het eerste gezicht is er niets veranderd, maar als je beter kijkt, zijn er toch kleine mudanças.
Een fontein met een detail meer of minder, een metrolijn die is doorgetrokken (handig) of een fijn terrasje dat nu niet meer bestaat (minder handig).
De stad is niet stil blijven staan - zoveel te beter...
Vandaag naar Colombo geweest, het grote winkelcentrum. Toch toegegeven aan een paar winkels (letterlijk een paar dus no worries) en na een typisch (en gi-gan-tisch) Portugees bord vol rijst, frietjes, worst, picanha, kip en varkensvlees, zwarte bonen en sla, naar de grote supermarkt geweest. Continente is enorm. Maar dan echt enorm. Ik heb er een klein uurtje rondgelopen om alles te vinden en ik heb twee keer moeten vragen waar wat stond.
Mijn lessenrooster ligt klaar, opdracht is voorbereid - benieuwd naar morgen!

Niets veranderd - en toch weer wel

Dag twee in Lissabon - na al dat gekwijl is het nu tijd voor de praktische kant.
Gsm en metrokaart herladen bijvoorbeeld.

Gisteren na een filmpje onder de wol gekropen, dus kon ik er om negen uur al uit, goed fris.
Lekker ontbeten (manteiga salgada - de dokter schiet me af met mijn gezouten boter maar mm mm, zoooo lekker!), fruit en goede Portugese pistoleetjes.
Daarna wat gewerkt voor school en tegen elven terug op pad.

Eerste taak van de dag: het herladen van mijn Viva Lisboa Card - om naar school te kunnen gaan bijvoorbeeld. Alles loopt goed tot ik mijn kredietkaart wil insteken om te betalen. Kaart weg. Echt weg. Te ver doorgeschoven en ik krijg ze er niet meer uit. Merda!

Dan maar aangeschoven aan een loket vol toeristen dat niet weet welk kaartje ze nodig hebben. De rij schoot voor geen meter op en ik hield angstvallig mijn machine in de gaten toen er andere mensen een ticketje uit toverden. Hopelijk hadden ze mijn kaart niet mee (al dan niet per ongeluk)
Gelukkig kon de persoon die ik aansprak met haar magic code de machine helemaal ontmantelen en mijn kaart zonder kleerscheuren teruggeven. Toen was ik wel wakker.

Dan met de metro naar het postkantoor gegaan (gsm), om daar ter plaatse te merken dat het niet open was - een ander filiaal wel. Te voet naar daar - ondertussen de fijne winkeltjes gedaan. Enkel gewindowshopt, welteverstaan. De solden in de kledingwinkels lopen hier door tot eind februari, alstublieft!

Naar het kasteel gewandeld, een galão gedronken (koffie-met-veel-melk) met een magazine op schoot. Ik zat wel in een koffiehuisje vol kleuters, geen idee wie de kindergarten had losgelaten.
Nog een supertentoonstelling meegepikt (MUDE- GRATIS toegang, en dat VIJF verdiepingen lang) en naar huis gewandeld.

De dag was grijs begonnen en dus had ik geen zonnebril meegenomen, maar daar had ik halverwege de dag toch spijt van. Zon kwam er weer geweldig door - hoewel de winterzon nooit hetzelfde elan geeft als de zomerversie.

In de Hostel kom ik meer en meer nieuwe mensen tegen. Gisteren twee Duitse en een Française, vanmorgen een groep Ijslandse DJ's (met zwarte nagellak voor de jongens and all) en deze avond twee (tot nu toe nog onbekende) jongeheren. Te horen aan het accent, komen ze van Down Under maar ze zijn blijkbaar wel immense fan van Sports America, meerbepaald basketbal.
Niet praatziek, maar dat geeft niet - dat ben ik ook niet.

Voila, zaterdagactiviteit is voorbij. Vanavond waarschijnlijk wel een stapje in de wereld zetten. Morgen naar Colombo gaan (groot winkelcentrum) en/of Belém. Misschien nog een streepje sport (maar dat durf ik niet te zweren).

Dikke kus
M