To do lijstje...

Hallo,

hier zijn we weer. Ik schrijf altijd maar over "hoe druk het wel niet is", maar wat houdt dat nu precies allemaal in?

Een kort overzichtje:

- de thesis kwam al even kort ter sprake. Niet nodig om uit te wijden over het onderwerp (laten we het houden op "Films voor blinden" - jaja, je leest het goed) maar er is een kans om mijn eindwerk te gaan voorstellen in Nederland, ergens in de examens (typisch) en daar komt toch wat organisatorisch geplan aan te pas. De thesis wordt voorgesteld en samengevat in de vorm van een poster, die - gezien mijn computerskills, ahum - niet alleen gemaakt kan worden. Een dikke pluim voor de prof in kwestie!

- Mei, de maand waarin alle vogels een ei leggen en alle proffen een laatste "testje" willen geven. Uhu, maar die testjes tellen ook allemaal mee, helaas, en dat durft een mens al eens vergeten...

- Een paper die nog in de blok kan geschreven worden (maar waarvoor er nu al preparatief werk moet gedaan worden)

- Een presentatie over Sartre (niet de minste dus) - ook aan begonnen met het idee "als ik het nu doe, hoeft het in juni niet meer" - what was I thinking?

- Twee opdrachten voor eind mei over Witse en de AD-beschrijving van een Engelstalige film.

- The usual: een gemiddelde van vier vertalingen per week afkrijgen.

- Om het leuk te houden zijn er ook nog de breezy bezigheden: gaan eten met de Flairbon, een verjaardags-BBQ, een kotfeestje, een 36-uren, een kiesweekactiviteit, Antwerp on Stage, koffiepauzes, kinesistbezoekjes, Zumbalessen, ...

Duimen draaien? Wanneer zou ik dat moeten doen?

Eindspurt

Hi-ha-hoera,

we zijn alweer mei. In mei leggen alle vogels een ei - en ik moet een ei kwijt. In de vorm van een thesis dan nog. Dus heb ik nog een eitje te pellen met mezelf. Maar geen omelet zonder een paar eieren te breken. Tot zover het vrei laten lopen van de gedachten.

Net mijn agenda dichtgeslagen na het zien van al die taken - onder het motto "alles wat je nu doet, moet in juni niet meer gebeuren"; jaja, allemaal goed en wel, maar blijkbaar denkt iedereen zo!

Soit, één pluspunt: het weer is in staking (voor de verandering). Super! Ideaal, gewoon geweldig.

(En dat meen ik - sarcastisch ondertoontje moet je even wegdenken).

Dus we smijten ons hé, zoals altijd. We slaan wat proviand in en enteren the quarantaine-zone.

Tot in juli...

Succes!

Paasperikelen

Pasen is voorbij, de eitjes zijn op, de krokussen hun kopjes hangen al en de zon speelt kiekeboe; kortom, we zijn de lente. Een ietwat luie lente als je het mij vraagt, met al veel maartse buien en af en toe een aprilse gril. Maar we gaan de goeie kant op! Houden zo :)

Wat er hier gebeurt? Niet veel. Maar met mijn vingers draaien doe ik ook niet. Na een tweedaagse vorige week in 't Stad, heb ik mij sinds zondag weer geïnstalleerd in mijn tweede thuis. Missie: werken, leren, bijhouden, onderlijnen, prepareren, inpompen, zwoegen en zweten. Tussenbalans: er is al werk verzet, maar de top van de berg is nog niet bereikt - wel al in zicht.

Grootste tegenvaller: sabotage van Mr. Sunshine. Voor één keer mag het twee weken regenen dat het giet en sporadisch een straaltje zon te voorschijn laten komen (say op de strategische momenten van mijn pauzes), maar o nee, nu kan ik de gordijnen op mijn kot niet openschuiven of ik word verblind door een verschroeiende zon die de hele dag de stad in haar bran... euh ban houdt (toegegeven, lichtelijk overdreven, maar als je in een duffe bib zit, dan komt het wel zo over). Ik ben ook geen onmens (vijf dagen quarantaine is al erg genoeg) en dus heb ik een dagelijkse afspraak met de zon, een tête-à-tête (letterlijk, want de sproetjes tieren al welig op de brug van mijn neus).

Balans is alles, lieve vrienden. Zou niet misstaan in een spreukenboek of droog seminarie over 'In het reine komen met jezelf. Les 1.' Maar in het dagelijkse leven blijkbaar ook wel eens van toepassing.

Geniet ervan!

Dancing mermaid

En dan was er nog het bal van de Hogere Zeevaartschool... Al die tramritjes naar Deurne, al die geskipte lessen, al die oefensessies voor een luttele 2 minuten en 48 sec die we op de dansvloer hebben doorgebracht.

Woensdag 24 feb was de laatste les, donderdag een extra les op school zelf, vrijdagmiddag generale en vrijdagavond le grand moment.... Streeeeeesss! Of toch niet?

De laatste les was er even paniek: mijn dansparnter kon niet meer walzten, toch wel de hoofdbrok van de...euh...Weense Waltz. Tellen, hertellen, traag, zonder muziek, op mijn tenen, ... niets hielp. Geen van beide wilde toegeven dus werd er extra gerepeteerd op donderdag, voor de extra les op school (geef toe, aan repetitie geen gebrek).

Vrijdagavond, elf uur. Dubbele deur gaat open, muziek begint en woosh... daar gaan we - of nee, watlzen we.

Het was in een wip voorbij, daar in de Belle Epoquezaal van de Hilton, onder de luster en in het licht van al de flitsende camera's. Het fijne feestje achteraf is behoorlijk uit de hand gelopen, maar het was het meer dan waard. Lang geleden dat ik me nog zo geamuseerd heb...

En wat betreft volgend jaar: ik sta al op de lijst voor next year's danspasjes.

Hoe het toch kan verkeren :)

Sushi en so

Woensdag, halftien. Na de laatste dansles in Deurne sjees ik richting Groenplaats. Ik ben 10 minuten te laat voor mijn afspraakje met de Griek. Hij staat sterren te kijken onder Brabo. Samen gaan we sushi eten, zo'n heuse boot vol oosters lekkers. Het wordt een fijne avond, veel gelach en gebabbel, elk wat onwennig over de situatie - ijsbrekers genoeg (sush, stokjes en smossende mensen, do I need to say more?) en als dessert slurpen we coctails in de schaduw van de kathedraal. Meteen is voor mij duidelijk dat het hierbij gaat blijven, voor hem zal het wachten zijn tot zondag en acht dagen, wanneer ik hem voor het voldongen feit zet.

Ondertussen zijn de plooien gladgestreken, en wisselen we brood en filmcommentaar uit (en voor zij die niet mee zijn met het verhaal, is dit echt een voorbeeld van 'stream of consciousness' - mag ook al eens in een blog ^^)

Op naar de volgende! Die hoeft niet zo ver te wonen, of zo oud te zijn...

Pfff-t

Amai, mannekes, ik zit precies weer hopeloos achter op mijn schrijfactiviteiten :S
Waarvoor mijn excuses! De reden? The usual: druk, drukker, drukst. Het vierde jaar is écht geen lachertje qua werk en het trachten combineren met een sociaal leven heeft dus als resultaat het verwaarlozen van de blog (onder andere; nog een geluk dat ik geen goudvis of parkiet heb want het arme beestje was al lang naar pierenland).
Wat is er nog gebeurd? Niet zo heel veel. Of niet zo veel interessant. Dingen die vorige week top of the bill waren, lijken nu het melden niet meer waard. Een poging:
Na het weekend in Holland (lees: een nacht in Rotterdam) ben ik terug getreind naar Antwerpen voor een verjaardagsfeestje. Niet zomaar een feestje, maar een feestje waar ook de Australische Griek (de koffiebarman, remember?) zou zijn. Boy, oh boy!
Het werd een hele fijne avond, met heel wat arty farty mensen, gehakttaart en veel booze... De Griek en ik hebben danig bijgekletst en meteen een afspraak gemaakt voor de woensdag erna, een eerste echte date...

Hie ha Holland!

En we zijn eens over de grens geweest... Een van de middelbare school vriendinnen woont sinds kort met haar vriend in Rotterdam. Om het samenwonen en het nieuwe leven over de grens te vieren, werd er een instuif gegeven. Sjongejonge. Een uurtje treinen vanuit Antwerpen en voilà, daar staan we dan, gepakt en gezakt in R'dam. Met een mappie in de hand, kom je door het ganse land en dus vertrekken we gezwind richting Rotterdam Zuid. Een kwartiertje later hebben we onze bestemming bereikt. Een hoekappartement op het eerste verdiep. Binnen is het lekker warm, een gezellige boel en veel hilarische hollanders. Muziek, een natje en een droogje en het feesie kan beginnen. Er wordt tot halfdrie gekeuveld, daarna slapen we vleeshoopgewijs tot een fijn gat in de ochtend. Opnieuw wordt nog maar eens duidelijk hoeveel licht er in de kamers binnenvalt en hoe mottig een mens eruit kan zien na een nachtje euh "doorzakken". Met een sprintje halen we het station, de trein laat echter een uur op zich wachten dus zitten we ons prompt op de stoep en lezen boekjes. Irritant weetje: Station Rotterdam heeft geen enkel (!) bankje waar de vermoeide reiziger zijn benen te rusten kan leggen... Misschien toch eens een briefje schrijven.

Rotterdam hebben we dus niet gezien, maar wel genoeg opgevangen om nog eens terug te komen. Ik heb trouwens nog een kroket uit de muur te goed...

Doeg!