From zero to sixty

Met mezelf in mijn oren, schrijf ik de blog van deze dag.

Ik luister naar de opnames die ik gemaakt heb van het groepswerk: wat is me dat allemaal. Zinnen die niet af zijn, die hoegenaamd op niets slaan en die ook niets te maken hebben wat er vooraan wordt gezegd. Jezusallemina. Waar ik gisteren nog dacht: "Ok, dit kan ik aan, no sweat." is er vandaag toch duidelijk een tandje bijgestoken. Van collectieve arbeidsovereenkomsten over het Europees Hof van Justitie naar vrij handelsverkeer en werknemers in het buitenland (alles klinkt in alle talen trouwens behoorlijk indrukwekkend - behalve in het Nederlands). Iedereen krijgt de moeilijke woorden in zijn taal mee (Duits, Pools of Portugees); ik moet me behelpen met parate kennis en achteraf opzoeken op de computer.
De les werd opgedeeld in twee delen: eerste deel consecutief naar het Engels of Portugees, het tweede deel was simultaan, naar het Portugees vanuit het Spaans. Dat laatste heb ik vanuit relais getolkt, maar omdat we halverwege binnenkwamen, was het onderwerp me niet zozeer duidelijk.
Na de les een groepswerk tot zeven uur gehad. Elk had een tekst voorbereid (consec of sim) en bracht die in zijn of haar taal naar keuze (Engels, Spaans, Portugees of Frans).
Laatste teksten ware echte killers. Portugezen spreken verdorie snel. Een goede oefening maar soms wat ontmoedigend.
Grappig detail wel. Ik sprak even met de Oostenrijkse en ze vroeg wanneer ik mijn erasmus gedaan had.
Antwoord: 2008-2009. Oh, ik ook. Kijk eens aan. Volgende vraag: deze faculteit? Ik: jups. Zij: Oh, ik ook. Kijk eens aan. En toen vroeg ik waar ze gewoond had tijdens haar erasmus en toen zei ze: Weet je de Assembleia República zijn? Ja, bij de Praça de Flores (ik). Ja, zei ze, verbaasd. Lekker dicht, zei ik, want ik woonde in de straat met de naam Rua do Professor Branco Rodrigues. En toen werden haar ogen zo groot als schoteltjes: OOOH, IK OOK. KIJK EENS AAN.
Kleine wereld toch? Ik ben ze toen nooit tegengekomen (maar onbekende mensen, daar let je zoiezo minder op tenzij onuitstaanbaar knap of onuitstaanbaar lelijk).
Morgen dagje Frans - of toch een voormiddagje. Ik ben benieuwd! Donderdag een uitzonderlijke dag vrijaf maar dat kan ik goed gebruiken om mijn woordenschat bij te werken en misschien dat streepje sporten van afgelopen zondag in de praktijk om te zetten.
De zon was vandaag van de partij, hoera! Even mijn batterijen opgeladen toen ik op weg was naar school. Het blijft wel koud.
Vandaag slaap ik niet meer alleen, er ligt ook nog een Duits meisje met de toepasselijke naam: Marie.
Ha!
Até amanhã, queridos!
M

KIS KIS - Keep it short, keep it simple

Eerste dagje school zit erop - whoop whoop!
Met een klein hartje naar school vertrokken want ik had werkelijk GEEN idee van wat me te wachten stond.
Ik heb een kleine twintig minuten moeten zoeken naar de verantwoordelijke in kwestie van de EMCI in Portugal en toen ik hem gevonden had, bleek hij al een paar keer voor mijn neus te zijn gepasseerd in de gang. Typisch!
Thanks a lot for not saying anything, droge Britse peer.
Om elf uur een inleidende vergadering - vooral een reflectie van het voorbije semester dus voor mij weinig interessants. Ik heb de andere zes studenten wat bekeken: drie Portugezen, een Braziliaan, een Oostenrijkse en een Poolse.
Iedereen vertaalt naar zijn moedertaal, ik dus ook (gelukkig maar). Vandaag was het Engels, woensdag in het Frans. De Duitse prof beoordeelt mijn prestaties in het Nederlands - voor zover hij er iets van snapt. Hij geeft wel tips mee en soms geeft hij nog terechte opmerkingen. Ik neem mezelf ook op en luister dan naar het resultaat. Niet zo bijsterend vandaag - maar het is nog maar mijn eerste lesje sinds de vakantie (buiten een les Frans ergens vorige week na).
Ik ben heel blij dat het niveauverschil tussen België en Portugal niet supergroot is; niet qua beoordeling, noch qua tekstniveau.
Morgen pas les om twee uur maar 's avonds wel een groepswerk dat best kan uitlopen. Dan bereiden we allemaal een tekst voor (consec en simultaan); ik eentje in het Engels, de Portugezen eentje in het Portugees voor mij. Hoera, win-win situatie.
Donderdag geen les omdat de zaal bezet is (het enige lokaal met cabines en dat heeft soms lastige gevolgen) maar blijkbaar is dat een uitzondering. Ik zag op het schema voor volgende week dat het dan de hele week door les is.
Vandaag ook een paar nieuwe woorden geleerd, altijd interessant. Daar doen we het ook voor.
Ik let wel meer op om de salami-techniek toe te passen (korte zinnen, niet te moeilijk - hence de titel van dit stukje) en ook de Speech Repository (databank met speeches van EU-tolken die je kan gebruiken als oefening) en de bladvertalingen werpen hun vruchten af.
Vrijdag doen ze hier voor het eerst een vertaling van het blad (tradução à vista) dus op dat vlak heb ik een streepje voor.
Enige minpunt van deze dag: binnen in de lokalen is het even koud als buiten. Al de Portugezen die ik al gehoord heb ik de wandelgangen vandaag, hadden het over het koude weer. C'est la vie.
Maar niet voor de Portugezen blijkbaar.
Tot morgen, beebies!
M

Echt niets veranderd...

Wat ik nog wou zeggen: mijn titel van het vorige stukje komt niet terug IN het stukje, dus leg ik het even uit.
Op het eerste gezicht is er niets veranderd, maar als je beter kijkt, zijn er toch kleine mudanças.
Een fontein met een detail meer of minder, een metrolijn die is doorgetrokken (handig) of een fijn terrasje dat nu niet meer bestaat (minder handig).
De stad is niet stil blijven staan - zoveel te beter...
Vandaag naar Colombo geweest, het grote winkelcentrum. Toch toegegeven aan een paar winkels (letterlijk een paar dus no worries) en na een typisch (en gi-gan-tisch) Portugees bord vol rijst, frietjes, worst, picanha, kip en varkensvlees, zwarte bonen en sla, naar de grote supermarkt geweest. Continente is enorm. Maar dan echt enorm. Ik heb er een klein uurtje rondgelopen om alles te vinden en ik heb twee keer moeten vragen waar wat stond.
Mijn lessenrooster ligt klaar, opdracht is voorbereid - benieuwd naar morgen!

Niets veranderd - en toch weer wel

Dag twee in Lissabon - na al dat gekwijl is het nu tijd voor de praktische kant.
Gsm en metrokaart herladen bijvoorbeeld.

Gisteren na een filmpje onder de wol gekropen, dus kon ik er om negen uur al uit, goed fris.
Lekker ontbeten (manteiga salgada - de dokter schiet me af met mijn gezouten boter maar mm mm, zoooo lekker!), fruit en goede Portugese pistoleetjes.
Daarna wat gewerkt voor school en tegen elven terug op pad.

Eerste taak van de dag: het herladen van mijn Viva Lisboa Card - om naar school te kunnen gaan bijvoorbeeld. Alles loopt goed tot ik mijn kredietkaart wil insteken om te betalen. Kaart weg. Echt weg. Te ver doorgeschoven en ik krijg ze er niet meer uit. Merda!

Dan maar aangeschoven aan een loket vol toeristen dat niet weet welk kaartje ze nodig hebben. De rij schoot voor geen meter op en ik hield angstvallig mijn machine in de gaten toen er andere mensen een ticketje uit toverden. Hopelijk hadden ze mijn kaart niet mee (al dan niet per ongeluk)
Gelukkig kon de persoon die ik aansprak met haar magic code de machine helemaal ontmantelen en mijn kaart zonder kleerscheuren teruggeven. Toen was ik wel wakker.

Dan met de metro naar het postkantoor gegaan (gsm), om daar ter plaatse te merken dat het niet open was - een ander filiaal wel. Te voet naar daar - ondertussen de fijne winkeltjes gedaan. Enkel gewindowshopt, welteverstaan. De solden in de kledingwinkels lopen hier door tot eind februari, alstublieft!

Naar het kasteel gewandeld, een galão gedronken (koffie-met-veel-melk) met een magazine op schoot. Ik zat wel in een koffiehuisje vol kleuters, geen idee wie de kindergarten had losgelaten.
Nog een supertentoonstelling meegepikt (MUDE- GRATIS toegang, en dat VIJF verdiepingen lang) en naar huis gewandeld.

De dag was grijs begonnen en dus had ik geen zonnebril meegenomen, maar daar had ik halverwege de dag toch spijt van. Zon kwam er weer geweldig door - hoewel de winterzon nooit hetzelfde elan geeft als de zomerversie.

In de Hostel kom ik meer en meer nieuwe mensen tegen. Gisteren twee Duitse en een Française, vanmorgen een groep Ijslandse DJ's (met zwarte nagellak voor de jongens and all) en deze avond twee (tot nu toe nog onbekende) jongeheren. Te horen aan het accent, komen ze van Down Under maar ze zijn blijkbaar wel immense fan van Sports America, meerbepaald basketbal.
Niet praatziek, maar dat geeft niet - dat ben ik ook niet.

Voila, zaterdagactiviteit is voorbij. Vanavond waarschijnlijk wel een stapje in de wereld zetten. Morgen naar Colombo gaan (groot winkelcentrum) en/of Belém. Misschien nog een streepje sport (maar dat durf ik niet te zweren).

Dikke kus
M

It's good to be back!

Ik kan het niet beter zeggen: it's good to be back!

De dag wel goed begonnen: vertraging in het station van Waregem, bijna iedereen (letterlijk tegen de schenen geschopt met mijn valies, mijn portefeuille laten liggen op de self-check-in-counter en mijn gsm was uit mijn zak gegleden terwijl ik aan het computeren was - had ik mezelf bij het vertrekken naar de gate niet gefouilleerd, ik zou al in de penarie gezeten hebben.
Na een rustige vlucht (slecht twee/derde gevuld) ben ik aangekomen in wat ik mijn derde thuisstad noem: Lisboa!
Vanuit de luchthaven ben ik met de City Center Bus naar het City Center gereden.
Na even wat georiënteer waar ik werd gedropt, kon ik mijn weg naar de Old Town Hostel vervolgen.
Ik had wel wat bekijks met mijn valies. Twintig kilo achter me aan sleurend, mijn heir in de weir, blank en blond, ik vroeg er gewoon om.
Een paar stoere jongens die nog stoerder wilden doen, riepen 'Hey you' of 'Don't go running' maar dat maakte allemaal niets uit. Duidelijk de jongere generatie ook: veel blabla, weinig boemboem. Dan zijn de oudere Portugese mannen vriendelijker - 'Need any help'? werd er galant gevraagd. Ik zwaaide met mijn Google Maps en bedankte vriendelijk.
De Hostel ligt ergens in een straatje van een straatje van een straatje maar wat een ruimte! De kamers blijven maar komen. Ik zit praktisch helemaal alleen in mijn kamer én in de Hostel.
Dat heeft wel zijn voordelen: ik krijg thee en toast met boter geserveerd.
De man die me binnenliet was een en al vriendelijkheid; we kwamen overeen wat er betaald moest worden (en mijn kaarten werkten mee), hij leidde me rond en gaf stadskaartjes mee.
Ook heeft hij een vriend die het hoofd is van de afdeling Tolken in de Europese Commissie - dat treft. Misschien ook eens een theetje voor hem maken.
Hij doet de overdagdienst, een jonge dame neemt de nacht voor haar rekening.
Na het installeren en opfrissen ben ik de stad ingetrokken - zondag zijn het hier presidentsverkiezingen en vandaag werd een steunmars opgezet voor een van de vijf kandidaten. Volgens de Hostelmeneer wordt het een nieuwe termijn voor Cavaco Silva, het huidige staatshoofd. Benieuwd!
Benieuwd ben ik ook naar de lessen en de andere huisgenoten - woensdag komt er een groep Italianen toe (Mamma Mia!) die op excursie komen, blijkbaar.
Het beste houd ik voor het laatst: het weer! Ik had mijn voorzorgen genomen en de zonnebril al klaar in de handbagage gestoken. En of die nodig was! Veertien graden, een beetje wind en massa's zon - zalig toch?
Voila, dit voor mijn eerste dag. Ik ben net naar de winkel geweest, morgen de rest van het oude centrum en wat praktische zaken regelen - gsm aan de praat krijgen bijvoorbeeld. De gsm met het Portugese nummer bedoel ik dan.
Até a próxima!
Bjs,
M

Bijna terug

Ahoy!

nee geen groet vanop een schip maar wel een blijde mededeling, eentje waarop ik de aandacht wil vestigen, hence de vrolijke begroeting.
Voor zij die al richting doopsuikers denken, moet ik helaas ontgoochelen (alhoewel, helaas - babygetrappel is nog niet voor meteen); ik zit in een totaal andere richting te denken.

Met school (die hele EMCI-dinges, weet je nog uit de vorige berichten) kan ik aan SM doen (hoera, SM - kinky!). Opnieuw moet ik ontgoochelen: geen leder en zweepjes, maar wel Student Mobility.
Ik kan (en mag) twee weken op uitwisseling naar Lissabon, om mijn ervaringen in de cabine bij te spijkeren - en ook aan mijn consecutief te vijzelen.

Twee weken klinkt niet lang (voor sommigen lang genoeg en nog een ander vindt het misschien te lang) maar ik ben supermegamachtigprachtigcontent dat ik mijn derde thuisstad weer mag opzoeken.
Ik ben in volle voorbereiding (tussen bezoekjes aan de VRT en oefensessies in Brussel door) en vrijdag is het take-off day.
Ik blijf er tot begin februari - heel benieuwd wat het gaat geven.

Voor zij die trouwe lezers waren in het erasmustijdperk, is dit een gelegenheid voor mij om weer meer tijd in mijn blog te steken en jullie up te daten met leuke (en minder leuke) ditjes en datjes.
Zij die nieuw zijn op de blog (welgekomen!), raad ik aan om de periode september 2008 tot februari 2009 eens door te skimmen. Kwestie van te beslissen of je fan wordt of afhaakt.

Veel plezier.
Ik duim voor jullie examens, jullie voor mijn startdagen!
Kus
M

Ondertussen

Ik heb het al vaak gezegd, en ik blijf het zeggen: time flies.
We zijn verdorie al eind november, ik ben een jaartje ouder en de maanden school zijn ook al weer gevorderd. Ook staan er al vijf en een halve maand met het Lief op het palmares.
En we gaan in stijgende lijn verder :-)
De temperatuur doet dan weer het omgekeerde. Op het nationale nieuws werd niet minder dan een vroege winterprik aangekondigd.
In het knusse West-Vlaanderen hebben we al een voorproefje gehad van de winterse neerslag, de rest van België volgt binnenkort.
Van september tot nu bijna elk weekend iets te doen gehad: feestje in Leuven, etentje met vrienden, verjaardagspartijtjes, verlengde weekends, dagje Cadzand, even op en af naar Amsterdam, parkwandelingen, pannekoeken gaan eten, tv kijken, niets doen, uitslapen, banden verwisselen (ook een eerste keer), verhuizen, huizen inwijden, op café gaan, gaan dansen, koppelaarster spelen (maar dat is meer in de week dan in het weekend), reunies houden, ...
De EMCI gaat goed, ik leer heel veel bij (rollercoastertempo: heel snel en op en neer, maar net niet overkop) en ik kijk al uit naar de echte simultaanteksten.
Verder is het soms wat wennen aan het feit dat de meeste studenten/vrienden niet meer bij mij op school zitten maar of al werken, of nog iets anders bijdoen (elders dan). Facebook en hotmail zijn nog nooit zo een goede vriendjes geweest :-)
Met het Lief alles goed. Zalig zelfs. Wat hij moet doen, doet hij goed - hopelijk beleeft hij evenveel plezier. We doen veel dingen samen, ik leer veel bij en voel me goed in de relatie. Houden zo!
De moeilijkste horde heeft hij al genomen: een hele avond West-Vlaams moeten aanhoren én begrijpen :-)
Hasta luego!
M