1) Wel en wee in het OCMW

Broerlief had het vorig jaar goed getroffen bij de groendienst van het OCMW dus besloot ook ik dit jaar mijn kans te wagen, zij het niet in de sector groene vingers, maar in de keuken. Het is te zeggen: de warme maaltijden rondrijden. Het klonk allemaal heel leuk (en dat was het ook) maar ik was toch benieuwd. Van 1 tot 24 juli was de trotse gebruikster van een OCMW-camionetje, met groene letters, een sleutelbos en mijn eigen drankhoudertje. Yihaaa!

Met een wit, katoenen mutsje op mijn hoofd, word ik voorgesteld aan het keukenpersoneel. Allen vriendelijk en nieuwsgierig, vooral naar hoe lang het gaat duren voor ik de routine onder de knie heb.

Ik werd ingedeeld bij Sylvie, een spring-in-'t-veld die van wanten weet. Drie voormiddagen lang legde ze me uit waar ik wat kon vinden, hoe het wél moest, hoe de menu's ineenzaten en meer van dat fraais. Een korte dagindeling:

1) Bij het aankomen zet ik mijn muts op, doe ik een gepaste polo aan en overloop ik mijn ronde. Geen enkele dag is dezelfde, want niet iedereen eet elke dag (soms komt er familie of gaan ze op bezoek, drukbezet als ze zijn). Er kunnen ook nieuwe bijkomen of routinees afvallen. Na het overlopen van de adressen (ook in mijn hoofd rijd ik even het parcours) maak ik mijn auto klaar. De frigo aansteken, de desserts erin en mijn oven - die nog in de keuken staat - vullen met soepjes.

2) Bandwerk. De 'platjes', zorgvuldig bereid, worden in een aluminiumschotel geserveerd en elk heeft zijn functie: aardappelen, vlees of groenten. Die van mij was de saus bedelen. Klinkt weinig opwindend, maar het was geen 'kattepis'. Bij elke schotel ligt een kaartje met wat de klant wel en vooral absoluut niet mag eten. Ik had telkens een zoutarme saus en een gewone versie. Op vrijdag (visdag) waren er vaak vleeseters dus daar werd ook nog een apart sausje voor gemaakt; aan de diabeten werd er ook gedacht,... en ga zo maar door. Drie toeren, drie ovens dus drie keer twintig minuten aandachtig saus scheppen.

3) Oven in de auto en de baan op. Op zich was mijn toer niet zo groot (30 km) maar met de constante stops (66 in drie uur) werd dat een niet te onderschatten conditieoefening. Ook dien je rekening te houden met de weersomstandigheden, de aantal minuten die er blijkbaar nodig zijn om van de positie waarin je je bevindt bij het horen van de bel naar de deur zelf moet hobbelen en de praatgraagheid van die pensioengerechtigden. Bij sommige was ik niet zo happig op een 'koffie en een klets' maar zelfs als ik het gewild had, noopte mijn strakke tijdsschema mij ertoe beleefd doch dringend dergelijke verzoekjes af te wimpelen.

Er waren ook speciale dagen: op woensdag wordt de menu rondgedeeld (extra gevaarlijk als er wat wind is, want dan blaaien die zo weg), donderdag worden de diepvriesmaaltijden genoteerd zodat die tegen vrijdag klaar zijn.

Auto-ongelukken heb ik niet gehad, huiselijke onhandigheidjes daarentegen... In een niet nader bepaald adres heb ik in de inkomhal van het appartementsblok een kommetje soep laten vallen (met een bestelling van vijf plats, soepen en desserts had ik mijn handen meer dan vol; ze mogen dan op de 'buzzer' duwen, dan nog moet ik op mijn ellebogen rekenen om de deur open te prutsen). Naar best kunnen de schade wat beperkt maar de dag erna al lik op stuk gekregen. "De verzekering zal dat moeten regelen, hé meiske." Wablief? Uiteindelijk veel show, maar zo hebben de oudjes weer hun portie drama gehad en er een anekdote voor het leven bij - of hoe de jeugd van tegenwoordig toch "niet meer kan werken"...

Ojee, niet mee...

Helaba!
Amai, als dat niet 'serieus op zijn gat liggen is', dan weet ik het ook niet meer. Excuses, excuses, Michel! Ik geef de schuld aan de vakantie. "Tijd zat toch?", zou je denken, maar dat slaat dik tegen. Net omdat het vakantie is, gaat men er vanalles tussengooien, wordt er langer geplakt of vindt men geheel nieuwe concepten uit, die gewoonweg uitgeprobeerd moeten worden. Vandaar dus het op de lange(re) baan schuiven van de blog.
Ondertussen is er al weer heel wat gebeurd. Ik ben terug van een reisje naar Madrid, ik heb er drie weken warme maaltijden rondvoeren opzitten en enkele one-fly-wonders tussendoor. Er staan ook nog enkele leuke dingen op stapel...
Maar first things first...
Ik ga mijn kleine avontuurtjes onderverdelen in verschillende stukken tekst om te lezen, kwestie van het toch nog redelijk overzichtelijk te houden...
1) Vakantiejob bij het OCMW
2) Tripje naar Madrid
3) Losse verhalen
4) De op stapel staande plannen toelichten.
Geniet ervan!
Marie

Foorwijf..euh...tijd

Terwijl de rest van Vlaanderen zich verspreidt over de vele terrasjes die België telt (met dank aan het goede weer), zit er in het "verre" West-Vlaanderen nog eentje de tijd af te tellen. Zoals al -met veel ongenoegen (en ook wat zelfmedelijden *kuch*)- vermeld, heb ik nog een (niet onbelangrijk) mondeling examen te gaan, komende maandag. Gezien mijn laatst gemaakt examen van vorige vrijdag dateert, zit ik dus even thuis. Ik heb mijn tijd al aardig kunnen vullen met niet-studiegerelateerde zaken, dus kan kan ik me eigenlijk net zo goed voelen als al die andere studenten die al klaar zijn... Met dat enige verschil dat ik vanaf zatermiddag weer in de boeken vlieg (voor als de oudjes meelezen: ik heb die andere dagen van de week ook boeken opengedaan, zij het dan op een mindere intense manier... Te ijverig geweest doorheen het jaar...).

Soit, waar ik nu ook even tijd voor heb, is te bedenken wat de mensen in A'pen aan het doen zijn. Al de buurmeisjes die al dan niet meer moeten studeren, werken of stage lopen. En natuurlijk: de foor! De Sinksefoor en Antwerpen is als Tom en Jerry: ze kunnen niet met en niet zonder elkaar (hoewel het met-gedeelte duidelijk de overhand krijgt, begrijp me niet verkeerd).

Op de Gedempte Zuiderdokken strandt de kermis vanaf Pinksterenmaandag (vandaar: Sinksefoor) tot pakweg half juli. Zes lange weken van oliebollen, allerlei soorten figuren op straat en veelkleurige pluchen beesten die voor het raam komen dansen. Vooral die Figuren zijn interessant om te bekijken. Als ik in de blok even niets te doen had, ging ik vaak aan de trappen van het Museum van Schone Kunsten zitten, kijkend naar de mensen (let op de perfecte timing van de foor: midden de blok en de examens...). En dan durft er al wat passeren. Vooral omdat het contrast met de Barbie-en-Ken-koppels die normaalgezien het Antwerpse Zuid inpalmen, zo groot is.

Even schetsen: op de vele hippe terrasjes rondom het Museum zit zowat de hele beau monde van Bekend Vlaanderen. Een mens durft er bijna niet meer in zijn pantoffels om een dvd gaan, omdat je drie straten moet oversteken waar het slalommen is tussen de blitse (en vooral oversized) handtassen, keffers en uitgeschopte sandalen (met of zonder kurkzool). Op normale dagen (denk: bewolkt en voorspelde regen) is er geen gevaar op dergelijke taferelen maar in juni, met de foor en het mooiere weer, is het schering en inslag. Bon, de beau monde dus aan het pintelieren. En dan zijn ze daar: met trammen en bussen komen ze toe aan de Leien, een stroom in alle kleuren en maten: vrolijk en rond, dun en bleek, klein of groot, gesluierd of met lange baard, met drie of tien kinderwagens, met hondjes of kindjes, met marcellekes of mini-rokjes, met... de hele bazaar aan accessoires. En gaan! Gaan langs de straat, op de straat, in de (goot van de) straat, ... allemaal naar de foor. Allemaal belust op een ritje in de Deca-Deca-DecaDance (jawel, the one and only!), de G-Force, de Wild Mouse, de Splash, het reuzenrad of op de file voor het oliebollen/frieten/wafelkraam (ik moet trouwens nog om mijn portie 'vetzakkerij'). Net als ik moeten ze langs al de terrasjes. Maar niet net als ik slalommen ze behendig, nee, ze walsen over alles wat ze tegenkomen: bags worden vertrappeld, keffers versmoord en schoenen gaan verloren in de platwals van het plebs. En dat allemaal voor een pluchen beestje (eentje dat ze nog net niet hadden, want ik durf er mijn hoofd om verwedden dat thuis de hele collectie ligt uitgestald).

Het hele tafereel is entertainment op zich, temeer omdat ook de BV's zich graag laten verleiden tot een wandeling door het spiegelpaleis of een eendje vangen. Maar met de oversized handtas, keffers aan de leiband en torenhoog schoeisel geen evident karwei... Het leven van een BV kan toch hard zijn... Geef mij maar een paar oliebollen, met veel suiker!

M

Studentenleed!

Oelala, pardonnez-moi voor het achterblijven/updaten/volgibberen/... van enig virtueel blad. Hét excuus dezer dagen voor de Vlaamse jeugd zijn de (voor mij toch nog) aankomende examens, maar ik heb deze week precies een serieus aantal minuten overschat gehad, dus voor mij geen excuus mogelijk: de blog moet terug op zijn poten komen!

Alsof ik me nog niet schuldig genoeg voel over mijn "minder productief tijd doorbrengen achter het bureautje", mept de actualiteit mij ook nog eens om de oren met het studentenleed: artikels gaande van 'Hoe bestrijd ik faalangst' tot 'gezonde studentenkotkost' en een 'hoe-geef-ik-mama-mijn-volmacht-voor-zondag' cursus verschijnen (bijna) dagelijks in het nieuws en in andere actuele magazines. Leuk! (straks moet ik mij toch nog een potje pillen kopen voor die doodsangsten die ik - en blijkbaar iedere andere student- moet uitstaan, de komende weken).

Ik heb er nu bijna 10 dagen blok opzitten en ik het begint te jeuken, ferm! Maandag staat mijn eerste (vertaal)examen op het programma en ik zit nog in de 'West-Vloanders' de uren te slijten.

Broerlief zit al op de Stressexpress maar "so far so good" (of dat laat hij ons toch geloven). Het thuisfront (want meneer blijft tussen de examens in Leuven) wordt gebombardeerd met mailtjes over wat hij graag geleverd zou zien bij het wekelijkse bezoekje van de oudjes: krachtvoer (denk: LU Prince en choco), stylo's (wegens te ijverig bezig), kladpapier (wegens geen bureau-onderblad), een bureau-onderblad,...

Zondag word ik gedropt in A'pen, over twee weken keer ik pas terug naar huis. Nee, niet om nog 10 dagen te genieten van mijn vrije tijd, middagen op terrasjes door te brengen of ellenlange gesprekken met vriend(inn)en te voeren, voor ik begin te werken in juli (voor het eerst in mijn leven heb ik een 'echte' vakantiejob - 'echt' tussen 'haakjes, want ik werk maar halve dagen...) maar om de oelewapper die mijn examenrooster heeft samengesteld 240 uur lang uit te kafferen. Ik heb mijn voorlaatste examen op 19 juni en mijn allerlaatste op... de 29ste! Inderdaad, om van omver te vallen, prompt je biezen te pakken of je boeken op te eten (hoewel dat laatste misschien niet het slimste is, gezien het programma)...

Enfin, rien à faire, we peppen ons op voor maandag en co en ik wens de Vlaamse jeugd heel veel, heel veel... merde!

M

Hup Hadise!

HOERA!

Alle landen ter Europe, verenigt u, het liedjes- en vooral glitter and glammerfestival staat weer voor de deur. Of stond, want de lichtjes uitgevallen freakshow was gisteren al op de buis (Er was ook de Koningin Elizabethwedstrijd, maar we passen even voor hoogstaande cultuur - lang leve de überkitsch! Over voetbel ga ik het al helemaal niet hebben).

Wegens gebrek aan een serieuze Belgische kandidaat, ging ons Eurosonghart uit naar nummer 18 in de rij, Hádise (met de klemtoon op de Ha - vandaar de 'á').

Ons, dat zijn de 5-1 vriendinnen (voor zij die op zondagmorgen - of op eender welk tijdstip van de dag - niet zo mathematisch aangelegd zijn: we waren met 4, eentje kon er niet bij zijn).

Met gezonde hapjes (het ene al 'gezonder' dan het andere) hebben we ons genesteld in de sofa van een huiskamer, met het volume op 21.

Niet dat we veel van de liedjes gehoord hebben, we hadden het te druk met krijsen en vooral, commentaar geven over danspasjes, verborgen foutjes, fashion statements and much much more...

De balans? Veel te veel om op te noemen maar we houden het bij de "hoogte"punten:

- Patricia Kaas (Frankrijk) zag eruit alsof ze een verkeerd zuivelproduct gegeten had (precies een grauwende mini-Hulkje).

- het operazangeresje van Finland (?) had veel weg van een omgebouwde kerel (blond haar en een wit kleedje maken je nog niet tot een dame!)

- en de romeinse pakjes van de achtergronddansers een van de laatste kandidates waren zo uit de kleerkast van de Gay Parade geplukt. (Al had ik er wel graag die van Malta eens in willen zien dansen).

Tot zover de hilarische stukjes (ik kan er wel nog even over doorgaan, maar voor zij die gekeken hebben, wordt het anders maar opgewarmde kost. Voor zij die het gemist hebben, goddank bestaat er YouTube...).

Hadise heeft het goed gedaan: niet overdreven enthousiast wat betreft de choreografie maar wel netjes afgewerkt. Zonder herpes zag ze er ook al heel wat frisser uit. Het leverde haar in ieder geval een mooie 4de stek op.

Ook Portugal heeft mijn hart gestolen (nog maar eens). Misschien wat kinderlijk, maar een vrolijk en zuurstokroze liedjes tussen al die zware patés. Boa!

Er valt wel nog wat te vertellen, maar de details zitten niet meer zo vers in het geheugen (de aftakeling begint al). De winnaar, Noorwegen, vond ik twee keer niets: een afkooksel van Zack Efron die een gevoelige snaar raakte (letterlijk, want hij speelde viool) door over een 'fairytale' te zingen. Voorspelbaar, helaas...

De inkadering van Cirque du Soleil, voor en na de liedjes, vond ik wel leuk om te zien. Alleen het zwembadnummer vond ik wat akelig (je zal maar onder dat plexiglas staan, als publiek...)

Leuk vertier, toch blij dat het maar eenmaal per jaar is.

M

Pardoes!

Nee hoor, de blog ligt niet "op zijn gat" (zoals ons Jossie dat zo mooi - en vooral plastisch - kan zeggen).

Mijn laatste notities dateren van vrijdag (jongstleden) (over verslavingen - klonk wel spannend, niet?) maar de computer heeft de dingen danig in de war gestuurd. Op het moment van 'Bericht Posten', besliste de r*tmachine van even uit te vallen. Zomaar. Om een mens op stang te jagen, zeker? Een wit scherm, ERROR request to blablabla, enfin, veel puntjes en streepjes (dots en slashes - tot zover mijn termenkennis) en een zuur gezicht aan de andere kant van het scherm. Een vogeltje vertelde me dat het 'verloren' bericht normaal ergens opgeslagen moet zitten in de pc, maar het begrip 'ergens' in de wereld van de bits and bites is zoals een lottoformuliertje: oneindig veel mogelijkheden en geeneen ooit de juiste... Dan zat er maar 1 ding op: schrijven over de gebeurtenis (wat bij deze ook gebeurd is...)

En om even helemaal uit de contextuele band te springen: "Hoera we hebben een baby-olifantje!" (iemand suggesties voor een naam? Moet met een K beginnen en passen bij het geslacht...)

Marie

ps: de eerlijkheid gebiedt mij wel te melden dat ik het bericht weldegelijk heb teruggevonden (Yihaa, een halve jackpot) maar ik had het blijkbaar maar half opgeslagen dus was het dan ook de moeite niet meer om het te posten... volgende keer beter!

Tijd tekort

Ik heb het in Lissabon in alle mogelijke talen geschreven en verandering van omgeving verandert er blijkbaar praktisch niets aan: tempus fugit!
De meimaand is het klassieke moment van het academiejaar waarop verdwaalde studenten, nooit geziene gezichten en nerveuze proffen het beste proberen te maken van de laatste tumultueuze lessen: opdrachten afwerken, examenvragen uitleggen, vragen(v)uurtjes, ...
Blijkbaar is ook de helft van de vriendenkring in mei geboren (hoe zeggen ze dat? "In mei leggen alle vogels een ei"? Nou, vogels niet alleen, zo te merken...) en moet er van het ene verjaardagsfeestje naar het andere gehold worden. Gooi daar nog de verplichte koffies, een communiefeest, lees- en loopwerk bij en je merkt meteen waarom de tijd hopeloos te kort is.
Medestudenten 'grappen' al over het feit of ik al dan niet "in de bib woon"... Het feit dat ik al zo belachelijk dicht bij school op kot zit, maakt het er natuurlijk niet zoveel beter op (ahum!)
Maar ik klaag niet; veel liever handen tekort dan teveel, want dan gaat een mens zich nutteloos voelen. Alleen heb ik nu wel het gevoel dat er een vervelend mannetje achter mijn ogen zit en constant probeert van oogleden toe te trekken - niet handig in tijden van drukte!
We nemen natuurlijk ook ontspanning (verplicht!): gisteren is de mama op bezoek gekomen voor wat gewinkel en quality time in A'pen. Gezellig geshopt en na een verkwikkend etentje de Mutie vriendelijk doch dringend verzocht van terug naar huis te keren aangezien het tijd werd om me klaar te maken voor een (rarara) verjaardagsfeestje (maar niet vooraleer ze eerst lief te bedanken voor de gespendeerde centjes :-) Moederdag komt eraan, dus we trekken maar beter alle registers open.
Verder gaat alles hier zijn gewone gangetje: ik probeer contact te houden met erasmusvriendjes en vriendinnetjes, hou mijn kot in orde (of dat probeer ik toch), ga ook nog naar de lessen, hou mijn cursussen bij, zit eens met mijn 'totje' in de zon of spoor naar huis met een hoofd en een reiszak vol werk.
Ik steek de bijna-blokkers een hartelijk hart onder de riemen!
Hasta de volgende,
M